زندگى هميشه با حوادث همراه است ، در حوادث زندگى فرقى بين مؤمن و كافر وجود ندارد . كافر هم مريض مىشود ، مؤمن هم مريض مىشود . مؤمن هم گرفتارى دارد ، كافر هم گرفتارى دارد ، هيچ كدام استثناء نيستند . سنت خدا بر اين جارى شده است كه در مورد حوادث روزگار فرقى ميان خوب و بد وجود نداشته باشد . وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا » « 1 » سنت خدا يعنى همين قانون طبيعت ، قانون طبيعت براى همه يك‌سان است . بايد انسان به آن‌چه كه خدا برايش مقدر ساخته راضى باشد . اگر راضى نباشد ، مجبور است تمام روز از خدا شكايت كند ، تمام روز جزع و فزع كند ، تمام روز بىتابى كند . درحالىكه با شكايت نمودن ، داد و فرياد كردن قانون عليت تغيير نمىكند ، قانون طبيعت همان‌گونه كه خدا خواسته به پيش مىرود . فرق مؤمن و كافر اگر انسان به رضاى خدا تسليم شود و به آن‌چه كه او در قسمتش قرار داده است راضى باشد ، مشكلات زندگى بر او آسان‌تر وگواراتر مىشود . صبر و مقامت پيدا مىكند ، صبر و مقاومت در برابر مشكلات به اين معنى است كه انسان خدا را حكيم مىداند و تمام مصيبت‌هاى به وجود آمده را از جانب او مىداند ، وقتى انسان چيزى را از جانب خدا بداند ، بىتابى و بىصبرى نمىكند . انسان مىداند خداوند حكيم است و مصلحت او تقاضا نموده كه او دچار چنين گرفتارى و مصيبت شود ، ممكن است گرفتارى برايش خير باشد . لذا تسلى مىيابد و صبر مىكند . انسانىكه خدا را حكيم و عليم بداند ، هيچ‌گاه از او شكايت نمىكند ، چون مىداند كه هرچه از جانب اوست

--> ( 1 ) - احزاب / آيه 62